Ben yenice ramazan ayını yaşadım. Bu ayın diğer aylardan farkı ay boyunca oruç tutulmasıdır. Ben de oruç tuttum. Allah’ımızın isteği üzere… Ama kimse bilemez benim oruç tutup tutmadığımı… Bu, benim ile Allah’ım arasında… O, göğüslerin özünü, yüreğimden neler geçtiğini bilendir. Vücudumun susuz kalışını hissetsem de, midemin gurultusunu duysam da Allah’ıma bir söz verdiğim için umudumu kestim yemekten, içmekten… Tüm dikkatimi bedenimin isteklerinden çektim… Sonra uzun uzun düşündüm. Bir gün bu âcizane bedenim toprağa kavuşacak. Bedeni isteklerimin bir önemi kalmayacak. Peki, o zaman ne önemli olacak?

Dönüşüm Allah’adır. Ama dönüşüm ile beraber bir şey daha gelecekti. O da amellerim… Amellerim Allah’ımın huzuruna çıkmaya layık olmalı… Ama ameller istek ve arzuların pençesinden çıkmadığı sürece kendimi kontrol edemeyecektim. Ne yapayım? Rahipler gibi dünyadan el etek mi çekeyim? Kendimi eve mi kapatayım? Bir lokma, bir hırkaya razı mı olayım? Hayıııır! Eğer böyle olsaydı, Allah’ımız kul alarak beğendiği Resulullah(as)tan böyle davranmasını isterdi. Peygamberimiz böyle davranmadı.

Ne yapmalıyım?

Oruç kendini kontrol edebilmekti. İstek ve arzulara karşı kendini tutmaktı. O halde bedenimi terbiye etmeliyim. İlahi eğitime kendimi koyarak oruçlarımın bilincinde olmalıyım. Allah şöyle buyurmuştu. “ sizden öncekilere farz kılındığı gibi, size de farz kılındı.” (bakara süresi/183)

Demek ki tüm insanlık bu terbiyeyi almalıydı.  Çünkü her insan nefis taşıdığına göre, her nefis kendini kontrol edebilmeliydi. Arzular kendisinin yaratılış amacını unutturmamalıydı.

İnsanın kendi kendini yenebilmesi çok zordur. Kendinden başka hiç kimse seni kontrol altına alamaz. Bu yüzden kendimizle baş etmeği öğrenmeliyiz. Bazen çok basit istekler uğruna erdemler alt üst edilebiliyor. Değerli ve hayırlı olanlar, değersiz ve aşağı olanlar ile yer değiştirilebiliyor. Öyle ki en yüz kızartıcı, en acımasız, en ayıp, en olmayacak şeyler yapılabiliyor. Niçin? İstekler uğruna…

Ama Allah’ımız isteklerimizin egemenliğinden kurtarıyor bizi. Bizim dikkatimizi olması gereken noktaya getiriyor. En büyük erdeme, en büyük şerefe, en büyük özgürlüğe… Orucu tutmanın sebebini Allah açıklıyor. (bakara süresi/185) “Allah’ı yücelt” meyi öğrenebilmek için…

Tabii ki Allah’a iman etmenin ne olduğunu ve bu imanın esaslarını, sorumluluklarını, ne getirilerinin olduğunu bilmeyenler Allah’ımızın bu açıklamasını anlayamazlar.

Ben beni boğan, küçülten, ezen, basitleştiren tüm bağlamlardan kurtuluyorum. Özgürleşiyorum, saflaşıyorum, değerli oluyorum, zenginleşiyorum… Hepsi Allah’a bağlanmak ile… O’nunla aramda engel olan tüm isteklerimi eğitiyorum. Bundan böyle içimden gelen istekler beni kontrol altına alamayacak.

Hayatımdaki amaç sıralamasını karıştırmayacağım. En birinci sırada kendi isteklerim ve hayattan beklentilerim söz konusu olmayacak. En birinci sırada Allah’ımın istek ve beklentileri olacak. Yani Allah’ımın istekleri kendi isteklerimden daha önemli olacak. Aksi takdirde “tevhid”i anlamamış olurum. Her daim “Allah’tan başka yücelteceğim başka bir şey yok” demiyor muyum?

Üstelik oruç ile bir kez daha iyi anlıyorum ki tüm nimetler O’nun. Tüm takdirler O’na ait iken, ben nasıl yüzümün ve gönlümün yönünü başka bir yöne çevirebilirim? Bu başkalar kendim bile olsa kendimi kandırmamalıyım. Ben Allah’a aitim. Benimle beraber her şey ve her bir şey… Allah’ımı ve takdirlerini nasıl yalanlayabilirim? Oruç ile bir kez daha anladım. Biz Allah’a muhtacız. O, ise bize muhtaç değildir. O halde neden neden yanlış yapayım?

Önceleri çok yanlışlıklar yaptım. Ama bundan sonra yapmak istemiyorum. İşte, Allah’ım bana fırsat daha verdi, yeniden başlama fırsatı. Üstelik kendi kendimle baş etmeyi öğreterek bir daha aynı yanlışı yapmamak üzere kendimi değiştirmeyi öğretti. Bu yüzden kendimi yeniden doğmuş olarak görüyorum. Sıfırdan başlıyorum. Yeni doğmuş bir bebek gibi…

Allah’ım eski defterlerimi kapatıyorken, ben niye eski, kokmuş, kara, ayıp, cahil, zalim, değersiz sayfaları kapatmayayım ki... Ben de kapatıyorum. Hayatımda yeni sayfalar açıyorum. Atacağım ilk başlıkta şu olacak. “Bismillahirrahmanirrahim”…

Ben küçük bir bebeğim. Oturmayı, yürümeyi, konuşmayı… Her bir şeyi yeniden öğreneceğim. Allah’ıma göre… O, nasıl istiyorsa öyle olacak. O’nun istediği gibi… Büyüyeceğim. Koşacağım, mücadele edeceğim, dimdik ayakta durmayı, onurluca yaşamayı öğreneceğim. Allah’ımın bana yol açtığı gibi… Allah’a göre olmuyorsa, Onun kararları önemsenmiyorsa, O’nun gösterdiği yolda yürünmüyorsa “Allah’ı yüceltmek” nasıl olur? Allah’ımıza olan sevgi, sadakat, güven ve bağlılık nasıl gösterilebilir?

İşte, amaç oruç tutmak olmamalıdır. Oruç Allah’a giden yolu aydınlatır. Oruç ile o yolda yürümeyi öğreniriz. Gerçek amaç ise, Allah’ın rızasına kavuşmaktır. Bu yüzden orucun akabinde bayram vardır. Bayram cenneti hatırlatır. Cennetlerde Rabb’imizin bize sunduğu sevgi demetidir. Bu demeti koklamak istemez misiniz?

Eğer gerçekten bu sevgi demetini koklamak istiyorsanız, yeniden doğmayı başarmalısınız, başarmalıyız!