Evet, devlette savaş var, gitgide derinleşen bir kaos yaşanıyor. Çünkü bu devletin hukuka ihtiyacı var. Bunu gidermenin de  yolu tektir: Kürt sorununun bir an önce şiddet ve silahla bağını kopartmak... 
 
Evet, devlette savaş var! Ya da gitgide derinleşen kaos...
 Ortalık toz duman.
 Günlük deyişle:
 Kimin eli kimin cebinde belli değil.
 MİT’le polis kapışmış durumda... MİT’te itiş kakış var deniyor.
 Bu arada hükümet tavır alıyor:
 MİT yöneticilerine savcılık çağrısı yapılırken, İstanbul emniyetinden de iki şube müdürü görevlerinden uçuyor.
 Polis, neredeyse eş zamanlı olarak, Taraf gazetesinden Mehmet Baransu’yu takip eden iki MİT mensubunu yakalıyor.
 Tam bunlar yaşanırken, Taraf’a yönelik bir telefon dinleme skandalı patlıyor. MİT’in sahte isimlerle mahkemeden dinleme izni çıkardığına dair belgeler, öyle anlaşıyor ki, polis tarafından sızdırılıyor.
 Bu arada savcılığın MİT’e ilişkin iddiaları basına servis ediliyor. İfadeye çağrılan MİT yöneticilerinin KCK ile, PKK ile kuşkulu ilişkiler içinde oldukları öne sürülüyor.
Ankara kulisi kaynıyor.
 Deniyor ki:
 Hükümet kaynakları, MİT yönetcilerinin ifade vermeye gitmelerine karşı; çünkü mahkemeden tutuklama kararı çıkabilir.
 Ayrıntıya girmeden, devletin içinde yaşanmakta olan karmaşaya tepeden şöyle bir bakınca, teşhis rahatça konur:
Türkiye’nin hukuk sorunu!
 Bu ülkede devletin hukuka ihtiyacı var. Bu ihtiyacın acilen giderilmesi lazım.
 Türkiye eğer gerçek bir hukuk devleti olsaydı, bütün bunlar yaşanmazdı.
Demokrasilerde devlet demek, kurallar bütünü demektir. Demokrasilerde devlet demek, hukuk kurallarıyla bağlı olmak demektir.
 Bizde ise devlet böyle değil.
 Dün de değildi, bugün de değil.
 Bu devlet ta Osmanlı’dan beri, Cumhuriyet’in kuruluşundan beri, İkinci Dünya Savaşı sonrası çok partili demokrasiye adım atıldığından beri kendini hiçbir zaman hukukla bağlı hissetmedi. Kolayca hukuk dışına çıktı.
Devleti kuran asker-sivil bürokrasi, kendini her zaman hukukun üstünde gördü ve kendine biçtiği kurtarıcılık rolünün gereği olarak da hukuku kendi istediği gibi eğdi büktü.
‘Darbe’ler de buydu, askeri vesayet de... Bu hukuksuzluğa karşı özellikle 2000’li yılların başından itibaren, Ak Parti hükümetiyle birlikte ciddi mücadele verildi.
 Ben de destekledim bu mücadeleyi.
 Demokrasi adına destekledim.
 Hukuk adına destekledim.
 Ama bu mücadele savrulmaya başladı. Bir uçtan öbürüne doğru savrulma, hukuk devleti açısından yeni kuşkuları, soru işaretlerini doğurdu.
 Taşlar yerli yerine oturmadı.
Hukuk devleti kapıyı çalmadı.
İster savaş deyin, ister kaos bugün devlette yaşananlar başka türlü izah edilemez.
 Çare?..
 Demokrasinin ipine sarılmaktır.
 Hukukun ipine sarılmaktır.
 Bunun da tek bir yolu var:
 Kürt sorununu barışçı çözüm rayına oturtmak!..
 Kürt sorununun şiddet ve silahla bağını kopartmadan Türkiye’de demokratik hukuk devleti tüm kural ve kurumlarıyla kurulamaz.
 Dağın yolunu kesmeden, PKK’yı dağdan indirmeden, özgürlükçü siyasetin alanını genişletmeden bu ülkede demokrasi ve hukukun üstünlüğü hep ikinci sınıf kalır.
 Yılların tecrübesi budur.
 Onun içindir ki:
 Kürt sorununda 2005’den itibaren, içinde ‘demokratik açılım’ ve ‘Oslo’nun da bulunduğu barış sürecini başlatan siyasal irade, yani Başbakan Erdoğan doğru olanı yapmıştı.
Bugün hedef tahtasında gözüken MİT yöneticilerinin, siyasal iktidarın desteğini alarak tuttukları yol da, dünkü yazımda da belirttiğim gibi, doğruydu.
 Sonra Erdoğan bu yolu değiştirdi. Yeniden ‘silah’a, tek boyutlu ‘güvenlikçi yol’a saptı.
Oysa, silahın kullanım süresi hem devlet, hem PKK açısından dolmuş durumda...
 Uzun lafın kısası:
Kürt sorununu barışçı çözüm rayına oturtmadan, sorunun silahla bağını kopartmadan Türkiye’nin hukuk sorunu çözülemez.