Sözüm, her anlamda farklı düşünen ve yaşayan ama söz konusu Kürtler olunca, aynı refleksi gösteren, tek ses, tek yürek olan; yani ‘‘aynılaşan,’’ ve her dönem Kürtleri katledip,  katledişlerine bir şekilde ‘‘kılıf’’ bulan, katil zihniyetedir.

İşte siz, özellikle Kürtleri inkar ederken kardeşiz, dediniz. Yok sayarken kardeşiz, dediniz. Tutuklarken kardeşiz, dediniz. İşkence ederken kardeşiz, dediniz. Öldürürken kardeşiz, dediniz. Aşağılarken kardeşiz, dediniz. Bombalarken kardeşiz, dediniz. Sürgen ederken kardeşiz, dediniz. İmha ederken kardeşiz, dediniz. Köylerini ve evlerini yakıp yıkarken kardeşiz, dediniz. Dillerini yasaklarken kardeşiz, dediniz. Ve sinsi sinsi Kürtleri asimile edip benliklerinden ederken kardeşiz,  dediniz.

Kısacası, her zulüm sonrası dönüp dolaşıp,  hiç utanmadan ‘‘kardeşiz,’’ dediniz.

Katilliğe ise, hiç ara vermediniz. Zira siyasi çıkarlarınız için birbirinize neredeyse her gün ‘‘esas katil sensin’’ deyip duruyorsunuz. Ama bir gerçek var ki, ‘‘hepiniz’’ de katilsiniz!

Ve bu zihniyetle nice anne kuzularını kurban ettiniz ve nice çocukları yetim-öksüz bıraktınız. Ve ne çok anne yüreğini, yaktınız; ne çok babanın gözyaşını, içine aktırdınız.

Dahası, yıllar yılı Kürtlere bağıra bağıra hep kardeşiz, dediniz. Ama sadece ‘‘kardeşiz,’’ dediniz. Çünkü Kürtlerin hiçbir temel haklarını vermediniz. Ayrıca, sıklıkla adeta ağız birliği yaparak, Kürtlerin temel hakları, kardeşliğimize zarar verir, deyip durdunuz.

Trajik olan da en çok kardeşlik vurgusu yaptığınız anlarda Kürtlerin, canını acıtmanız. En insanlık dışı zulümleri, onlara reva görmeniz. Hatta düşmanca, ölümlerine sevinmenizdir.

Her yaptığınız katliam sonrası ise, güya birlik ve kardeşliğin bekası için, hiç utanmadan ‘olması gereken budur’ diye açıklamalar yaptınız. Ve hep aynı formatla kardeşlikle başlayan klişeleşmiş cümleler kurdunuz; ve hep kardeşlikle son bulan naralar attınız. Katliamları yapan öznenin zihniyeti aynı olunca, hepinizin kurduğu cümlelerin anlamı da, hep aynı oldu.

Hele en son Uludere’de kıydıklarınız da neydi, öyle..? Bu, ne vicdansızlık, bu ne acımasızlık, bu ne keyfilik..? Allah’tan hiç mi korkmadınız? Bombaladıklarınız insandı, insan..! Hem de masum, yoksul çocuklardı. Yoksa, son versiyonlu milli birlik ve kardeşlik projesinin bir gerekliliğimiydi, ya da doğal bir sonucumuydu, bu katliam…?

Sahi ya! Siz, ne çok ‘‘kardeşiz’’, dediniz! Ah, ah! Siz, bizi ne çok öldürdünüz! Siz, ne çok kan döktünüz!

Ya yahu! Utanın artık, utanın! Bu kaçıncı katliam oldu? Ve maalesef son olacağa da benzemiyor.

Yerin dibine batsın, sizin kardeşliğiniz!

Bütün bunları o, uydurduğunuz adeta yalan dizisinden ibaret olan ve her defasında tek, tek saydığınız şuyumuz bir, buyumuz bir nakaratını empoze etmek için yaptınız. Tekçi ve yasakçı zihniyetinizi, meşrulaştırmak için yaptınız..

Bütün bu uyduruk ve asılsız ‘‘bir’’lerin, ‘‘birliğimizi’’ sağlamadığını gördükçe de hırçınlaştınız.

Sonra, İslami ve insani bütün ölçüleri, tanımaz oldunuz.

Zira birliğimizi sağlayan tek olguyu, yani ‘‘din kardeşliğini’’ bile Türklük ruhuna kurban etmeyi, görev bildiniz. Türklük damarınız, dininizden daha ağır basınca da, dağın, taşın ve canlı-cansız, her şeyin Türklüğe hizmet ettirmesine ant içtiniz. Dininizi de, ırkınızın hizmetine alarak, ‘‘kardeşiz,’’ dediğiniz bir halkı, kendinize köle ettiniz. Bu köleliği, adeta ebedileştirmek için de, Türkün gücüne başvurdunuz.

Oysa, Kürtlerin Türklerle savaşlarda kader birliği yapmalarının tek nedeni din kardeşliğidir. Ve savaşlara kafir-Müslüman penceresinden bakmalarıdır. ‘‘Din kardeşliği’’ uğruna Türklerle omuz omuza savaşan Kürtler, aslında Türkler için, canlarını verdiler.

Ama ne hazindir ki, kurtuluş savaşından bu yana Kürtlerle Türkler hiç kardeşçe yaşamadılar. Kürtler, sadece ve sadece kardeşliği savaşlarda Türkler için kurşun yerken hissetiler.

Ya Allah aşkına 1923’te cumhuriyetin kurulmasıyla birlikte İslam’a düşman Kemalist zihniyet, din kardeşliğine ihanet ederek, dini ve dolayısıyla ‘‘din kardeşliğini’’ yok saymışsa, siz hala ne kardeşliğinden söz ediyorsunuz?