“Bilenin bilmeyene borcu var.” Bu sözü kim söylemiş bilmiyorum ama hoşuma gidiyor. Bildiğiniz gibi Erdoğan ve Kılıçtaroğlu’ndan sonra Bahçeli de bir ordu polis eşliğinde 6 Haziran günü Diyarbakır’a giderek gövde gösterisi yaptı. “Gönlümüzde, dilimizdesiniz… Erbil’deki peşmergeler sizi benden çok sahiplenmez…” türünden garip şeyler söyledi ve bununla da yetinmedi “Sen kimliğini bir yana bırak, karnını doyurmaya, üstüne başına bir şey geçirmeye bak!” dedi.  O zaman bu kadar insan, bu kadar zaman, bu kadar ekonomi neden harcandı? Anaların gözyaşları neden döküldü? Karın tokluğu kadar bile anlamı olmayan -anlaşılmayan- bir mesele için neden bu kadar kan döküldü, sokaklar savaş alanına çevrildi, insanlar yandı, camlar kırıldı, kepenkler kapatıldı, bu ülkenin gençlerinin cesetleri -leş telaki edilerek- dağ başlarında bırakıldı, cenazelerini almaya gidenlerin üzerine askerlerin kaya yuvarlamasına göz yumuldu, büyük şehirlerde etnik linçler caiz görüldü, polis kurşunuyla öldürülen çocukların ölümünün doğal olduğu söylendi, 25 yılda 459 Kürt çocuğu öldürüldü, zindanlar tıka basa genç dolduruldu, cesetler parçalanıyor, tanklar, savaş uçakları bombalarını dağa taşa yağdırmaya devam ediyorlar… Neden?

Bahçeli, konuşmasını diğer liderler gibi tahrik edici, ötekileştirici, yok sayıcı, küçümseyici bir eda içeren  ‘Ne mutlu Türküm diyene’ vecizesiyle bitirdi. Bilmeyenlere değil, bilenlere sorayım: Allah aşkına böyle bir liderin, Türkiye’nin geleceğine nasıl bir katkısı olabilir? Böylesine kirli ve dar bir ufukla nasıl bir çözüm projesi üretilebilinir? Türkiye’nin geleceğini karartmaktan başka bir hedefleri var mı? Birçoğunuz gibi, ben de bu Türklük vecizesinin kimin tarafından icat edildiğini merak ediyordum. Meğerse icadın sahibi, kendisini ülkenin tek sahibi olarak gören, Rodos asıllı eski İttihatçı olan ve Şey Said’i idam eden İstiklal Mahkemesinin hukukçu olmayan tek üyesi Dr. Reşit Galip’miş. “Müslümanlık: Türk’ün milli dini” adlı tezinde, Hz. İbrahim, İsmail ve Hz. Muhammed’in Türk olduğunu iddia eden bu Rodoslu zevat, andımızı icat eden ve bu andın sonuna “Ne mutlu Türk’üm diyene!” vecizesini ekleyip bir genelgeyle eğitimin başına bela eden ve daha pek çok herzeleri olan biriymiş.

Bahçeli’nin neden böyle bir vecizeyi hem de Diyarbakır’da kullanmış olduğunu varın siz düşünün. Bahçeli’nin misyonu ve görevi bu, dolayısıyla ondan farklı bir davranış beklemek yanlış olur. Ancak, Erdoğan’ın onun izinden gidip nerdeyse Kürt halkının tamamının gözünün içine baka baka, partisinden aday gösterdiği Türkeş’in oğlunu geride bırakırcasına “Kürt sorunu yok… Tek millet, Tek bayrak, Tek vatan…” demeye devam ediyor olması da trajikomik. Kürt şehirlerinin ne halde olduğunu görmezlikten geliyor. Bu şehirlerde, miting düzenlemek için nerdeyse o şehrin nüfusunun yarısı kadar polis, panzer, akrep ve askerle korunarak, damlardaki keskin nişancılara rağmen etten bir duvarın arasında silikleşerek, konuşmaya çalışmanın ve böylesine düşmanlık tohumları ekmenin kime faydası olacak? Daha düne kadar kardeş olan iki toplumun, bir kesiminin taleplerini görmezlikten gelerek siyaset yapmanın ve dökülen bunca kanın, acının, alenen yapılan hakaretin, küçümsemenin, yok saymanın bedeli olan göstermelik ve hiçbir yasal dayanağı olmayan uygulamalarla kimi kandıracağını sanıyor? Sisteme bir drenaj kanalı açma endişesi görüntüsünü net bir biçimde veren uygulamaların, hak, özgürlük ve adalete dayandığını kim söyleyebilir? Hiç kimse!

Bütün bunlar yanlış… İnsan öldürmekle, zindanlarla, korku ve baskılarla bir yere varılmıyor. Ölümden korkmayan bir nesli, bu baskı ve sindirmeler inşa etmiştir. Korku duvarını aşmış, insan onurunu ayaklar altında çiğnetmemeyi hedefleyen Altan Tan, “Şeriata gidelim!” diyor. Bundan daha erdemli bir teklif olabilir mi? Mazlum olanın bundan başka bir teklifi de olmaz. “Kardeş olalım, sen yine ağabey ol. Ben senin bu kardeşliğine de razıyım…” deniliyor. Eee… Hak, adalet, özgürlük, erdemlilik, dürüstlük, insan onurunu korumak, mazlumdan yana olmak nerede?

Resul (s), kendisine vahi geldiği zaman ne yaptı? Kimden yana tavır aldı? Yetimlerin, yoksulların, ezilmişlerin, hakları gasp edilenlerin, mustazafların haklarını savunmadı mı? Tarih boyunca bildiğimiz bütün nebiler, hakları gasp edilenlerden, mazlumlardan yana tavır almadılar mı? Musa (a), Fravun’a mazlumları kurtarmak için meydan okumadı mı? Bunun için bedel ödemedi mi? İsteseydi, Fravun’un sarayında egemen, hakim olup insanlara verdiği haklarından dolayı enaniyetle başa kalkma tercihini yapamaz mıydı? Mekke’de peygamber (s)’e taht, hükümet teklifi yapılmadı mı? Neden mazlumların, yetimlerin, hakları gasp edilmişlerin safında yer aldı? Güçlüden, egemenden yana olmadı? Olamazdı! Kuzulara saldıran vahşi kurtların karşısında direnip, yetim kalmış kuzuları savundu. Hz. Ömer, “Dicle kenarında bir kurt bir kuzuyu kapsa, onun hesabı benden sorulur” diyerek insanca duruşu özetlemiyor mu?

Erdoğan, Diyarbakır gezisinde "Ne Türk, ne Kürt milliyetçisiyim" diyerek, aslında bulunması gereken yere işaret etti, ancak sistemin güçlenmesi için payanda haline getirdiği korsan yandaş muhafazakarları hummalı bir şekilde çılgın projeleri için kullanması bu söylediğini pek doğrulamıyor. İnsanlığın mutluluğu için iyi şeyler yapıyor, ama neticesi parçaladığı sınıfın sadece bir kesimine yarıyor, mutlu ediyor, “kutsal devleti”in temelleri sağlamlaştırılıyor. Sağcı muhafazakarlar, sorunun “din kardeşliği ile çözüleceği”ni söylüyor, ama kendilerinin dışında bir kardeşliği de, dindarlığı da onaylamıyorlar ve sadece mevcut durumu biraz restore ederek kendi egemenliklerini sürdürmeyi hedefliyorlar. O zaman sorun devam ediyor.

Kürtlerin yoğunlukta olduğu şehirlerde, AKP rahat bir şekilde seçim çalışmasını yapamıyor. Onun yerine milli dindarlar, Türkeş’in oğluna gönül vermiş olanlar, muhafazakarlar, korsanlar ve Fetullahçı olarak adlandıran yandaş kesimler ortak ittifakla, birebir çalışmalar yapıyorlar. Hummalı bir şekilde. Okullarında, yurtlarında, dershanelerinde kalan öğrencilerin eline AKP propaganda materyallerini sıkıştırarak, onların her birinin en az on eve gidip AKP propagandası yapmalarını istiyorlar. Günyüzü görmemiş nurlu çocukların, Fetullahçılar tarafından bu kirli ittifaka alet edilmesi ne kadar çirkin! Siyasallaşmış Kürt çocukları, bunu fark ettikleri zaman onları mahallelerine sokmuyorlar ve taşlıyorlar. Çocukların yürekleri ağızlarına geliyor… Sağcı muhafazakar dindarların AKP’yi bu derece sahiplenmelerinin anlamını doğru analiz edebilmek zor değil aslında. Kürt siyasal hareketinin hükümeti kurabilecek bir oya sahip olmadığı da ortada. O zaman, azınlık dedikleri bu kesimden korkuları nereden kaynaklanıyor. Ölümden, zindandan, işkenceden, baskıdan, bedel ödemekten korkmuyorlar da ondan…

Birbirimizi yargılamanın, savunmasız hüküm vermenin yerine, anlamaya çalışmanın daha hayırlı neticeler doğuracağından kuşku yok. Kürt halkının mazlumiyetini inkar eden ve hatta onların ümmetin yetim evlatları olduğunu bilmeyen yok. Buradan başlayalım. Bunca acıdan sonra, arka planında oyalama, yozlaştırma, sulandırma, aldatma kokuları gelen üç beş göstermelik hakkı, kardeş olarak kabul ettiğimiz insanlara minnet edercesine gündeme getirmek erdemlilik değil. Kimin hakkını kime veriyoruz? Doğrudur, egemenlik bir ateş topu gibidir insan değdiği zaman yanar ve naylonlaşır. Dolayısıyla olaylara da bu gözle bakar. Vicdan sahibi olan, erdemden nasibini alan her insan kuzudan, yetimden, hak sahibi olandan yana olur; kurttan değil. İnkar etmek, yok saymak, haklının hakkını verirken kibirli bir şekilde başa kalkmak Fravun karekteridir. Fravun ile fazlaca mesai içerisinde olanlar da bu ahlaktan etkilenirler ve ona benzerler. Kendilerini bir şey zannederler.

Yoz inatlaşmadan dolayı, vicdan, iman ve insani kaynaklı sorumluluğun pratiğe yansıması ertelenmemelidir. İnatlaşma, vicdanın hakemliğini kabullenmeyen bir cahili duruştur. Korsan yandaş mahalle baskısının olduğu yerde, ahlaki, insani, vicdani ve inanca dayanan çözümler üretilemez. Fravunlardan uzaklaştıkça, mazlumlara yakınlaşırız. Hak, adalet, özgürlük ve kardeşlik esaslarını pörsümekten kurtarırız.  

Fravun, varlık içerisinde şımarmış alaycı, kibirli vicdani vasfından/değerlerden yoksun, hoşgörüsü olmayan, insani hiçbir değere saygı göstermeyen egemenliği sağlamlaştırmak için her türlü kirli yola başvuran biridir. Firavun Kızıl Deniz derinliklerinde hak ettiği cezayı buldu, ancak onun karakteri tarihte hiçbir zaman son bulmadı. Sahip olduğu güç ve makam onun insanlar üzerinde enaniyet ve kibirli davranmasına vesile olmuş, her türlü zulmün, acının bayraktarlığını yapıyor olmasına rağmen verdiği en küçük haktan dolayı insanları küçümseyen, aşağılayan bir tavırdan da uzaklaşmamıştı. Bu karakter, toplumu doğru yoldan, ahlaki olmaktan saptırdı, kibire kapılıp ululuk taslayan bir kavim doğurdu ve mazlumun yanında yer almamak için kirli ittifaklar kuruldu. Fravun, yeryüzünde despotça davrandı, halkı sınıflara ayırarak; onlardan mustazaf olanlara zulmedip, sömürdü, ezdi, çocuklarını öldürüp, bu yolla bozgunculuk yaptı.    

Türk milliyetçiliğinin değişik versiyonları bu bozgunculuğu yeniden inşa ediyorlar. Osmanlı geleneğinden gelen “kutsal devlet” aklı, hayatın tamamında bu bozgunculuğu farklı bir muhtevada yeniden formile edip, modelleştiriyor. Modern bir versiyonda şekillendiriyor. AKP çevresindeki ittifakta bu aklı görüyorum. Liberalleşen, dünyevileşmeye evirilen, muhafazakarlık algısının, sorunlar karşısında vicdani bir mantalite ve duruş ortaya koyması mümkün değil. Bunu yapabilmeleri için, Fravunlaşan kirli siyasetin efsunlu söylemlerinden kendilerini kurtarmaları, dürüst olmaları paradokslaşan paradigmalarını gözden geçirmeleri gerekir.

Bu yandaş korsan akılda, devletin bekası birinci değer olarak görülür. Din de gerçek gayesinden saptırılarak, “devlet, millet, bayrak, vatan,” korumasında araçsallaştırılır ve bu argümanların hizmetinde olması sağlanır. Değişik çılgın projelerin alt yapısını hazırlamakla meşgul Diyanet çerçevesi içerisinde koparılan gürültülerin kaynağı budur. Saltanat döneminden bu yana yapılan çalışmalarla İslami değerlerin, erdemli duruşun, kavramların ait oldukları ontolojik bağlamından, gayesinden, anlamından koparılması için yoğun bir çaba sarf edilmiş ve dinin devletin tekelinde/hizmetinde kalmasına çalışılmıştır. Fravunların yaptığı da bu olmuştur. Hiçbir dönemde, bu anlayış değişmemiştir. “Daha ne yapalım, Kürt sorunu kalmamıştır, bunlar Kürtlerin temsilcileri değiller, azınlıktırlar, teröristtirler, din düşmanıdırlar, insan düşmanıdırlar” şeklindeki efsunlu sloganlar, toplumun geniş katmanlarını hipnotize edercesine sıklıkla kullanılarak kitleler aldatılıyor/uyutuluyor ve kanın durması için yapılması gerekenler karşısında büyülü bir bariyer haline getiriliyor. Zalim ile mazlumun fark edilmemesi için Fravun döneminin efsuncuları, sermayedarları ve hurafecilerinin oluşturduğu büyülü atmosfer geleneği büyüdükçe büyüyor. Hak ve adalet testine tutulanlar maalesef kan kaybından sınıfta kaldıklarını göremiyorlar.

“İnsan onuru”nu çiğnetmemek için, olanları doğru etüt edip nerede durulması gerektiğini tespit edemezsek, gelecekte içine düşmüş olduğumuz bu tarihi paradoksun travmatik acılarının yasını tutmaya hakkımız da olmaz.