Yaşadığımız dünyaya ait bütün bilgileri, duyularımız vasıtası ile öğreniriz. Duyu organlarımız aracılığı ile bize ulaşan bilgiler, bir dizi işlem sonucunda elektrik sinyallerine dönüşür ve bu sinyaller beynimizdeki ilgili noktalarca yorumlanır. Beynimizdeki bu yorumlamalar sonucunda bizler yediğimiz yemekten tat alır, bir kuşun ötüşünü duyar, gülün kokusunu hisseder, dikenin acısını bilir, çizdiği derimizi de görebiliriz.

Oysa yıllardır aldığımız telkinlerle, bedenimizin dışında gerçek bir dünyanın var olduğuna inanmışızdır. Bugün, bilimsel deliller sonucunda itiraza ve tartışmaya mahal vermeyecek kadar kesinleşmiş bir gerçek var ki, dışarıda var olduğunu sandığımız hayat, aslında sadece beynimizin duyu merkezine gelen elektrik sinyallerinden başka bir şey değildir.

Evinizin penceresinden çevreye baktığınızda, hayatınız boyunca aldığınız telkinlerden dolayı çevreyi gözlerinizle gördüğünüzü zannedersiniz. Oysa gözlerinizle, dışarıdaki manzarayı değil, beyninizin içinde oluşan manzaraya ait görüntüleri görürsünüz. Bu bir tahmin veya felsefe değildir. Bu, bilimsel bir gerçektir.

Ünlü filozof George Berkeley, algılarımızın sadece zihnimizde yer aldığını ve dış dünyada var olduklarını kabul ettiğimizde yanıldığımızı çok açık olarak ifade etmektedir:

Kendilerini gördüğümüz ve dokunduğumuz için ve bize algılarımızı verdikleri için nesnelerin varlığına inanırız. Oysa algılarımız sadece zihnimizde var olan fikirlerdir. Şu halde algılar aracılığıyla ulaştığımız nesneler fikirlerden başka bir şey değildirler ve bu fikirler, zihnimizden başka yerde bulunmazlar zorunlu olarak... Bütün bunlar mademki sadece zihinde var olan şeylerdir, öyleyse evreni ve şeyleri zihnin dışında varlıklar olarak hayal ettiğimizde, yanılmaların içine düşmüş oluyoruz demektir…1

İnsan, dış dünya olmadan da tüm algıları bütün gerçekliği ile yaşayabilir. Buna verilebilecek en güzel örnekse rüyadır. İnsan, sadece yatağında yatarak rüyasında, uyanıkken yaşadığı hayatla aynı gerçeklikte bir hayat yaşar. Rüyasında denizde yüzdüğünü görse, yüzerken aldığı zevki, ıslaklığı, su yuttuğunda tuzun tadını alır. Ya da bir yakınını kaybettiğini görse bunun üzüntüsünü, üniversiteyi kazandığını görse bunun sevincini hisseder. Bütün bunlar olurken kişi yatağındadır ve gözleri de kapalıdır. Demek ki gören gözleri değildir. Yattığı oda bomboş olmasına rağmen sesler duymuştur, insanlarla konuşmuş belki bir şarkı dinlemiştir. Demek ki duyan kulak değildir. Her şey beyinde oluşur. Ancak izlediğimiz her şeyin aslı varmış gibi gerçekçidir.

İnsan şuursuz uyku halinde iken rüyalarını kendi tasarlayıp göremez. Beyin ise, protein moleküllerinden oluşmuş bir et yığınıdır. Bu görüntü ve senaryoları bir et yığını da oluşturamayacağına göre, uyurken rüyadaki görüntüleri gösteren kimdir?  Elbette insanı uyutan, uyku esnasında ruhunu çekip alan, uyandıktan sonra iade eden ve uykuda rüya gösteren alemlerin Rabbi olan Allah’tır.

Allah, ölecekleri zaman canlarını alır; ölmeyeni de uykusunda (bir tür ölüme sokar). Böylece, kendisi hakkında ölüm kararı verilmiş olanı(n ruhunu) tutar, öbürüsünü ise adı konulmuş bir ecele kadar salıverir. Şüphesiz bunda, düşünebilen bir kavim için gerçekten ayetler vardır. 2

Aslında insan biraz düşünse, rüyada pek çok hikmetler olduğunu kavrayabilir. Çok uzun zamanlar geçirdiğimizi düşündüğümüz rüyalarımızdan uyandığımızda, aslında birkaç saniye süren bir hayalin içinde olduğumuzu anlarız. Rüyaymış dediğimiz hayal görüntüsünden, gerçek hayata döndüğümüzü zannederiz. Burada insanın aklına şu soru gelmelidir:

Peki, ya gerçek ve çok uzun yaşadığımı zannettiğim dünya hayatım da rüya kadar kısa bir hayalse?