Gelişen ve üzerine gelecek inşa edilmek istenen sürece baktığımız zaman, çözüm önerileri cesaretlice konuşulmuyor. Cesaretlice konuşulmayan bir sürecin çözüm önerileri de katkı sağlamak yerine sorunu daha da büyüterek giriftleştirmektedir.

Bir taraftan sivil kanat olarak Hükümetin ve Cumhurbaşkanının söylemleri tam konuşulacak iken, Genelkurmay başkanı yaptığı açıklamalar ile süreci tekrar başa sarabilmektedir. Genelkurmay başkanının yaptığı bir açıklamadan sonra Cumhurbaşkanı ve Hükümet yeniden söz aramaya başlamakta ve farklı bir tarz ile konuşma üslubu seçmektedirler.

Diğer tarafta da durum pek farklı değil, DTP özellikle Ahmet TÜRK ve arkadaşları çok güzel açılımlar yapmaya başlıyor ama bir de bakıyorsunuz PKK bir açıklama yapıyor ve DTP söylediklerini yeniden gözden geçiriyor. Bu sefer savaş ve çözümsüzlük cümleleri konuşmaların ana kaynağı olarak yerini alıyor.

Sivil irade olarak siyasetçilerin silahlı güçler tarafından bu kadar basit bir şekilde yönlendirilmeleri ve baskı altında tutulmalarının ana sebebi halktır. Çünkü Türkiye Devleti Başbakanlarını asmış ve istediği zaman darbe yapmış bir askeri geçmiş ve bu süreçlerde pısırık bir şekilde sessiz kalmış bir halk yığınının vatanıdır.

DTP çevresi de tüm siyaset ve rotaları PKK tarafından belirlendiği için istediğini yükseltip istediğini yerebilmektedir. DTP siyasetçileri kendi karar ve iradeleri ile hareket edemediklerinden sürekli muğlâk bir davranış ile karşımıza çıkmaktadırlar.

Her iki kesim siyasetçilerindeki bu pısırıklık ve korkaklığın asli sebebi biziz, yani halk. İstediği zaman halkın temsilcileri olan siyasetçilere müdahale eden silahlı güçler karşısında halk asla kendi temsilcileri olan siyasetçileri sahiplenmemiştir. Hiçbir zaman silahlı güçlerin sivil iradeye olan müdahalelerine karşı halk bir duruş ortaya koymamıştır. Hem Genelkurmay hem de PKK bu nedenle müdahale etme hakkını her zaman kendine ait olarak görmüş ve bunu dillendirmekte de bir beis görmemişlerdir. Kendilerini ve çıkar yandaşlarını istedikleri şekilde müdahil güç olarak biz halka dayatmışlardır. Bir de siyasetçiler ne kadar halkı temsil etmektedir sorusu da ayrı bir konudur, biz siyasetçileri ne kadar kişilikli ve kimlik sahibi bir duruş sergilemeleri için zorladık ve sahiplendik diye düşünmek gerekir.

Bu minvalde; hepimizin yaşamını, huzurunu, geleceğini, mutluluğunu, ilişkilerini, hareket alanını kısıtlayan sorunların çözümünü silahların namlularına terk etmeyelim. Sadece silah sahibi güçler ile konuşulacak çözümler sivil halka ancak kaos ve kan getirir. Çünkü onların kafaları ancak savaş için çalışır ve onlar karşıdaki insanı yok etmeyi imha etmeyi bilirler. Birde elinde silah olan insan manevi ve ulvi duygulardan beri ise, işte o zaman vay onlardan gelecek çözüme.

Çözüm için düşünülecek ilk adım silahlı güçleri kenarda tutmak, sivil iradenin özgür bir şekilde diyalog kurmasını sağlayabilmektir. Sivil irade olarak; siyaset, dernek, vakıf, kanaat önderleri, sendikalar, farklı düşünce ve inançtaki organizelerin kendisini bulduğu ortak payda hareketi işlevselleştirilerek bir güç dengesi oluşturulmalıdır. Yoksa sivil anayasa, haklar, özgürlük, eşitlik, birlikte yaşam, gelecek inşası gibi hedefler her zaman ki gibi ütopyalarımızda zavallılaşarak zamanla eriyip yok olacaktır.

Kürd halkının insani olan haklarının gasp edilmesinde, çözümsüz kalmasında sebep, halkların sessizliğinde silahlı güçlerin işlerine geldiği gibi davranmaları değil mi? Ekonomi, sağlık, huzur, ahlaki, dini, dilsel, sosyal, kültürel vb. hak gaspımızı yapanlar kimler. Bu hakların bizim olduğunu haykırması gerekenler kimler. Hak gasp edenleri cesaretlice ifşa edip sorgulamadığımız gibi bir de haklarımızın bunlar tarafından verildiği kadarını nimet saymaktayız. Bazen de güç dengelerinin kendi aralarındaki kapışmalarından kendimize pay çıkararak zavallılığımızı örtbas etmeye çalışmaktayız.

Türk- Kürd sorunu, elit-avam, yöneten-yönetilen, hüküm veren-hükme razı olan, kaynakları kullanan-kaynakların emek vereni, pay eden-pay edilmeye razı olan sorunlarının çözümü silahlı güçlerde değil, halk olarak hakkını hak eden bizlerde olmalıdır. Genelkurmay ve Kandil halk iradesine boyun eğdirilmedikçe hiçbir sorun çözüm bulmayacaktır. Tüm potansiyel ve muhalif irade bu güçleri halkın hizmetine sokmadıkça bizler acılarımız ile kıvranmaya devam edeceğiz. Sürekli kutuplaştırılarak birbirimize karşı yem ve yok edici güçler olarak çıkar çevrelerinin ellerinde hiççiliğin zavallı çırpınanları olacağız.

Bu çıkar sistemine karşı muhalif güçler birbirlerini kendi ilkeleri çerçevesinde her yönden desteklemeli ve ortak akıl/payda ile güç merkezleri inşa etmelidirler. Bu güç merkezleri üzerinden destek ve paylaşımlar ile sistemler ve çıkar çevreleri sorgulanmalı, rahatsız edilmeli, hesaba çekilmelidir. Kaynakların/değerlerin asıl sahibinin halk olduğu güç merkezleri üzerinden doğru ve akılcı yollar ile bu çıkar azınlıklarına çoğulcu güç olarak dayatılarak hak elde etme mücadelesi verilmelidir.

Hak/özgürlük mücadelesinde muhalif güçler birbirini ötekileştirmeden, hakkı hak olana teslim etmenin kendi hakkı içinde bir değer olduğunu kabullenmelidir. Hak ve özgürlük için mücadele verenlerin ilerleyişlerinde bir ileri iki geri zihniyetini bırakıp, hakların ancak ortak irade ve bedeller göze alınarak elde edileceğini idrak etmelidirler.

Genelkurmay başkanı ABD’den yaptığı açıklama ile çözümün mecrasına taş koymaktadır. PKK muhatabın İmralı-Kandil olmaz ise kendi verecekleri karar doğrultusunda DTP olabileceğini deklare ederek bir başka yerden aynı mecraya onlarda kendi ellerindeki taşı koymaktadırlar. Genelkurmay başkanı biz gider kovalar, bulur, yok ederiz diyerek çözüme nasıl bir katkı sunmaktadır. Hükümet silahları bıraksınlar gelip teslim olsunlar ondan sonra çözüm için konuşalım diyerek çözüme nasıl bir katkı sağlamaktadır.

Kürdistan dağlarında en az altı bin gerilla olduğu söylenmektedir, bu insanları bu gençleri ölüme terk edecek olan bir vicdan olduğunu zannetmiyorum. Onlarda bu toprakların, bu halkın çocuklarıdırlar, onun için bu insanların çözüm çerçevesinde yeniden yaşama döndürülmeleri mücadelesinde hepimiz sorumluyuz. Hangi Kürd ailesinden birileri dağda değildir, PKK Kürd sorunun sebebi değil, devletin çıkar çevrelerinin inkar ve asimilasyon zulmünün sonucu değil midir? Bunun için kimse dağdaki gerillayı devletin ve PKK yöneticilerinin hatası yüzünden ölüme ve yok edilmeye bırakacak hakka sahip olmadığı gibi bu sorumluluktan kaçacak kadar da zavallılaşacak değildir.

Sorun hepimizin yaşamını etkiliyorsa, çözüm de ancak hepimizin ortak irade müdahalesi ile realiteye uyumlu hale gelecektir. Yoksa her iki tarafın silahlı güçleri çıkarlarını şiddet ve kan üzerinden sağladıkları için çözüm adına her türlü çözümsüzlüğü bizlere dayatacaklardır ki dayatıyorlar da. Silahlar susarsa, kim Genelkurmayı ve PKK nin sözünü değerli görecektir, halk artık bu güçlerin yaptıklarını sorgulayacak ve bunlardan yılların hesabını soracaktır. Bunlarda bunu bildikleri için, çıkar ve güçlerinin biteceğini bildikleri için sürekli çözümden yanaymış gibi görünüp çözümsüzlüğü önümüze sürmektedirler.

Bizim yaşamlarımız, geleceğimiz, medeniyetimiz, haklarımız, özgürlüklerimiz, insanlığımız için zaman aleyhimize, çıkar çevrelerinin lehine akıp gitmektedir. Biz halklar olarak birbirimizi kabul etmeli ve haklarımızı birbirimize teslim etmeyi kendi maslahatımız olarak kabullenebilmeliyiz.

Kürd halkı eğer bu coğrafyanın azınlık değil asli unsuru ise, asli unsurun sahip olduğu her hakka sahip olma hakkı ile kabullenilmelidir. Yoksa bu haklarını elde etme mücadelesi için artık mubah olan her yol ile kendini ortaya koyma hakkını ifa etmek zorunda kalacaktır. Bu haklar kabul görmediği zaman kardeşlik, birlikte yaşam, demokrasi, insan hakları, ortak payda/akıl bir anlam ifade etmeyecektir. Bazı akıl verenlerin söylediği gibi, efendim siz bizdensiniz diyoruz sizler hayır diyorsunuz. Ben senden değil, kendimdenim ama asli unsur olarak eşit ve hak çerçevesinde ortak yaşam ilkelerini beraber koyarak birlikte varolabiliriz. Yoksa biz kardeşiz ama sen benim belirlediğim sınırlar ve şartlar çerçevesinde yaşayacaksın dayatması ile asla huzurlu bir yaşam yaşayamayacağız. 

Birliktelik ve ortak yaşam esnek ilkeler ve fedakarlık ister, tahammül ve kabulleniş ister. Hak gaspına maslahatı çerçevesinde sessiz kalınarak ortak yaşam coğrafyaları inşa edilmez, hak gaspına ideolojik çıkar eksenli katkı sağlanmaz. Süreç işliyor ve hassas bir kırılma noktasına gelmiş durumdadır, Kürd sorunu ya halkın sivil irade desteğiyle hepimizin maslahatına doğru bir çözüm bulacaktır ya da daha da kangrenleşerek hayatımızı silahların gölgesine mahkum bırakmaya güçlenerek akıp gidecektir.

Halk sivil irade ile müdahil olmayı başarmalıdır, başaramazsak birbirimizi yok etmeye devam edeceğiz. Hepimiz sorumluluklarımızı cesaretlice yerinde ve zamanında yerine getirerek gelecek inşamızda söz sahibi olmalıyız. Bu kan durmalı, genç insanlar yaşamalı, birileri bizim kanımız üzerinden yaşamlarını ikame etmemeli, sömürü ve çıkar bitmeli halk olarak hak ettiğimiz yaşamı kendimize takdim etmeli ve hesap sormayı eleştirmeyi irade gücümüz olarak yaşam merkezimize koymalıyız.