Getirdiğin vahiy olan Kur’anı çokça okuyoruz, lakin anlamaktan ve hayatımıza aktarmaktan öylesine uzağız ki… “Yemin olsun ki, Allah’ın Peygamberinde sizin için en güzel bir örnek vardır.” Ahzab–21. Seni örnek almadığımız için öyle ucube bir ahlakımız oldu ki, Senin ahlakından eser yok! Müslüman oluşumuzu olgunlaştırıp mümin olamadık! Heyhat!

Sen ki ümmetine olduğun gibi, tüm insanlığa rahmettin. Biz ise birbirimizin cehennemi olduk! Kardeşlik hukukumuzun esamesi okunmuyor! Küfrün temsilcilerine gösterdiğimiz hoşgörünün en azını, din kardeşimize göstermekten aciz kaldık! Dinler arası diyaloglarla öylesine meşgul olduk ki, kardeşlerimizle irtibatı kopardık! Kalbimizde kardeşlerimize olması gereken sevgiden, şefkatten, merhametten geriye ne kaldı? Yüreklerimiz çölleşti. Senin merhametinden, sevginden oluşan ilahi vahaya ne çok ihtiyacımız var!

“Ey iman edenler! Hayat verecek şeylere çağırdığı zaman Allah ve Resulüne uyun!” Enfal–24. Hayat verecek vahye sırtımızı döndük ve ölü misali yaşar olduk! Sayımız çok lakin niteliğimiz azaldı. İmanımızı kuvvetlendirecek vahyi ve yine vahiyden olan sünneti terk ettiğimiz için tüm bu sorunlara duçar olduk. Ne zaman ümmetçe kendimizi hesaba çekeceğiz, o da meçhul!

Ah! Resulüm! İman sadece yüreklere hapsedildi. Göstergelerine tahammül edilmiyor! Hayatı şekillendirmesine müsaade edilmiyor! Ve fakat kalplerden de sökülüp çıkarılmak isteniyor! Günahkârlık hayat tarzı oldu! En modern sapkınlıklar baş tacı ediliyor. Müslümanın ise nutku tutulmuş gibi ne ses ne seda! Küfür hiç olmadığı kadar revaçta! Şairimizin dediği gibi:  “Ebu Leheb ölmedi, ya Resulullah! Ebu cehil Kıtalar dolaşıyor!”

Kıyamete çeyrek kalmışken ümmet, dünyanın şaşaasıyla sarhoş olmuş gibi… Hayatında imanın belirteçleri zayıflamış, nefsin hükümdarlığına boyun eğmiş görünüyor! “Bana dokunmayan yılan bin yaşasın!” kayıtsızlığında, ümmet coğrafyasını çiğneyen çağdaş müstekbirlerle anlaşmalar, bilmem ne ittifakları kuruyor! Ümmetin şerefini korumak ise bir avuç mücahide kalmış görünüyor! Zamanın firavunlarına cesaret verenin kendisi olduğunun bile farkında değil! Bu umursamazlık, bu sorumsuzluk ve bu başıboşluk devam ederse, korkarım ki Rabbimizin azabına duçar olacağız!

Ya Resulullah(s.a.s)! Nasıl bu kadar uzak düştük getirdiğin vahiyden? Senin getirdiğin vahiy ve sünnet ortada iken, nasıl sahiplenemedik? İmanımızın gereklerini neden yerine getiremiyoruz? Yoksa biz senin ümmetindeniz diye diye, kendimizi mi aldatıyoruz?

“Allah ve Resulü bir şeye hükmettiği zaman iman eden erkek ve kadına artık işlerinde muhayyerlik(serbestlik) yoktur.” Ahzab–36. Yaşanan gerçeklikler ortada ve biz Rabbimizin ve senin hükümlerini çiğneyip, nefsimizin hevamızın arkasına düştük! Ne acı bir durum! Allaha ve Resulüne itaatle bize emreden Rabbimizin emirlerini duymazdan, görmezden geldik!

“Peygambere itaat eden, Allah’a itaat etmiş olur!” Nisa- 80. Bu ilahi terbiyeden ne kadar uzağa düşmüşüz de haberimiz yok! Yüzümüzü Rabbimize değil dünyaya dönmüşken, Kur’an’dan ve sünnetinden beslenmiyorken, Senin çağındaki müminlerin gibi olamıyorken “ben de müslümanım, Muhammed ümmetindenim!”demenin ne kıymeti var?

“Peygamber size ne verirse onu alın, neyi yasaklarsa ondan vazgeçin!” Haşr–7. ayetiyle sana itaatin farz olduğunu bildiren Rabbimiz, itaatimizi ispat etmemizi istese ne diyeceğiz? Neyi sunacağız ilahi makama? Hele de Sana yapılan iftira furyalarına bile engel olamıyorken, göğsümüzü sana siper edemiyorken, ne mazeretimiz olacak Allah’a?

Mazeretimiz yok ya Resulullah!

“Aralarında seni hakem etmedikçe iman etmiş sayılmazlar!” Nisa–65. Biz senin nur hakemliğinden yüz çevirdik! Kıyamete yaklaşan bu son demde zilletle yaşar olduk!  

Biz ahir hayatı unuttuğumuz için, dünyanın ayartıcı güzelliklerine aldandığımız için, imanımızın gereklerini yaşamayı boşladığımız için bu zilleti hak ettik! Müminlere mirasın olan Ehl-i Beytinden torunun Hüseyin(a.s) gibi, ölümü baş tacı etmediğimiz için yüceleri kazanamadık! Battıkça battık dünyanın çamuruna! Tebelleş oldu bize, küfrün yardakçıları! Bizi din-i İslam’dan ayırabileceklerine inandılar!  Senin çağında İslam’ın ve Müslümanların yok olmasından umut kesen şeytan ve avanesi, bu çağda tekrar umutlandılar!

Hayır ya Resulullah! Her şey ne kadar umutsuz, çıkmaz bir labirent gibi görünse de, zillet dört bir yanı sarmış gibiyse de, Sana tabi olan müminlerin hala var! Seni canlarından aziz bilen, Seni yaşayarak, Seni yaşatarak ve Seni soluyarak ötelere ulaşan müminlerin var! Ve hiç tükenmeyecek! Şehadeti baş tacı edinen Hüseynilerin var! Küfre inat, çağdaş firavunlara inat, çok uluslu sömürgecilere inat, Senin getirdiğin ilahi düzenin yolunda ölmeyi onur bilip, İlahi makama şereflice ulaşanların var! Tek örnekleri Sensin! Tek öğretmenleri Sensin! “Bu çağ Muhammed ümmetinin çağı olacak!” dedirten mücahitlerin var! Küfrün çarkları bozuldu! Şeytan yine biçare… Senin öğrettiklerinle ümmet yeniden şahlanmakta! Sana ittiba edenler yeniden dünyaya ilahi adaletin nefhasını sunmaktalar!

“(Resulüm!) De ki: Eğer Allah’ı seviyorsanız bana uyunuz ki, Allah da sizi sevsin ve günahlarınızı bağışlasın.” (Ali İmran suresi: 31 ). Seni seviyor ve Sana itaati farz bilmekteyiz ey Resulüm! Sana itaat eden ve sevginle yücelenlerden eylesin Rabbim! 

Sana binler salât-ı selam olsun! Rabbim bizi de Senin gururlanacağın ümmetinden eylesin! Sünnetini ihya edip yaşamakla şereflenenlerden kılsın! Sünnetinin birkaç göstermelik sembol değil küfre karşı, Tevhidi duruşun belirteci olduğunu anlayanlardan eylesin. Âmin!