Dünya kirli yüzüyle her yönümüzü sarmışken ve iğrençliği baş edilemez bir şekilde her tarafa yayılırken belki de ondan yüz çevirmek için, iğrençliklerine sırt dönmek için, bir gurup arkadaşla dağlara imrenerek bakıyoruz. Çünkü dağlar özgürlüğün, vefanın, doğallığın ve kendini en yalın haliyle hissetmenin en çıplak yeridir. İnsan orada kendisiyle başbaşadır. Kendisidir. Aslında bu arzu bir rüyadır her gece benimle Kürdistan’ın bütün dağlarını dolaşıyor. Bu rüyayı bitirip kavuşmak istiyorum. Kavuşmak ona yani kendime.

Dağlara oldum olası imrenerek bakmışımdır. Bir gurup dağcı arkadaşla geçen Pazar günü Erek Dağı’na çıkmaya karar verdik. Yedi Kilise Köyü’ne kadar araçla gittik, oradan dağa tırmanmaya başladık. Bize çoktan kucak açmaya karar vermiş Erek Dağı bütün güzellikleriyle bizi bekliyordu. Kürdistan’ın bütün dağları gibi haşmetli haliyle, her karış toprağıyla, her kayasıyla büyülüyordu bizi vefakar Erek.

Yüzyıllar önce Ermeni yerli halkın dağdan su getirmek için açtıkları yoldan ilerlerken onların dağdan getirdiği sudan içtik. Ördükleri duvarlara, açtıkları yola, çabalarına, medeniyete olan katkılarına, bu topraklara olan bağlılıklarına hayran kaldık. Uğradıkları hazin son bizi bir kez daha batının o kirli yüzüne, sömürgeciliğin kahpe yüzüne ve faşizmin mezbaha duvarı gibi kan kokan suratına lanetler okumaya yöneltti bizi. Dudaklarımız modernizm denilen o vahşi canavara lanetler okumak için kıpırdanırken ayaklarımız takatsizlikten kıpırdanamaz duruma gelmişti.

Zirveye yaklaşık 200-250 metre kala bir tepenin sırtına kurulmuş ve maalesef yıkılmaya yüz tutmuş daha doğrusu yıkılmış bir kilisenin kalıntılarında mola verdik. Hafif bir atıştırmadan sonra karla abdest alıp kilisenin sağlam kalan duvarlarında öğlen namazı için bu haşmetli dağın Rabbi’ne yönelip sükunet için dua ettik.

YAZININ DEVAMI İÇİN TIKLAYINIZ

Yılmaz GÜNAY - Vaninsander.com